Enige tijd geleden zaten we volop in de verbouwingen. De oude badkamer was helemaal versleten en dringend aan vervanging toe. Na heel wat uurtjes zwoegen was de nieuwe badkamer helemaal klaar. Daarna gingen we op zoek naar nieuwe badkamerbenodigheden, want ook die waren aan vervanging toe. We reden naar een winkel en neusden wat rond tussen allerlei spulletjes. Een van onze dochtertjes kreeg er al snel genoeg van en werd behoorlijk lastig. De verkoopster zag het en bracht voor onze dochter een rood eendje. ‘Maar’, zei ze erbij, ‘het is geen normaal badeendje, wanneer je het in het water doet verandert het van kleur en wordt het blauw’.
De volgende morgen stopten we de dochters in baqd en het kleurrijke eendje mocht daarbij natuurlijk niet ontbreken. Het rode eendje ging mee het bad in en inderdaad, het werd blauw. Wanneer het eendje op de rand van het bad gezet werd kreeg het opnieu zijn oorspronkelijke rode kleur. Zo ging het een tijdje door en de dochters vonden het best grappig.
Ben ik som zoals dat kleurrijke eendje, dat heel at weg heeft van een kameleon? Verander ik ook van kleur naargelang de situatie waarin ik mij bevind? Laten we blauw, de kleur van de hemel, eens voor een keertje nemen als de kleur van mijn gedrag als christen. Dan nemen we rood als de kleur voor mijn gedrag in de wereld. Rood is immers de kleur van de liefde. En heimelijk zit daar toch nog die liefde voor de wereld en voor aanvaarding in de wereld.
De eerste vraag die dan opkomt is al behoorlijk scherp. Namelijk wat is nu eigenlijk de kleur van mijn normale doen? Is het gedrag dat ik gewoonlijk vertoon blauw, of is het rood? Of een andere vraag. Ben ik blauw in een christelijke omgeving en rood in een wereldse omgeving? Hopelijk is het eerste alvast het geval, maar dan is het tweede nog lang niet in orde. Ben ik blauw of rood tijdens het personeelsfeest op mijn werk? Ben ik blauw of rood in een discussie over euthanasie, het homohuwelijk, zwart verdienen,…? Of ben ik dan een beetje van allebei? Hoe kleur ik in de gemeente, op mijn werk, in mijn gezin, in de hobby- of sportclub,…? Ik kan nog wel een tijdje doorgaan, maar dat kunt u als lezer best ook. Of toch, nog een laatste bedenking. Welke kleur heb ik in het verborgene, als ik helemaal alleen ben, met mijn eigen gedachten (psalm 51:8a)?
Het kleurrijke eendje staat nog steeds op de rand van het bad en geregeld neemt het weer eens een duik. vaak moet ik er dan opnieuw aan denken. Ook deze morgen nog, toen ik in bad zat met het eendje (mannen blijven nu eenmaal altijd een beetje kinds hé). Ik wil niet veranderen van kleur naar gelang mijn omstandigheden, de mensen waar ik mee omga of de plaats waar ik ben. Ik wil mijn normale kleur houden, en naar ik hoop is dat blauw, die van een christen. Waarom vielen die gedachten mij eigenlijk in?… Nu ja, misschien heeft u als lezer niets aan mijn overpeinzingen. Maar wie weet, misschien zult u nog wel een keertje denken aan mijn kleurrijke badeendje.
Met toestemming overgenomen uit Focus op de bijbel nr 4, een artikel van Kris Tavenier
Geplaatst door Sara 
