God spreekt (2)

05/02/2015

Graag wil ik nog een specifieke gebeurtenis van gisteren delen.

Een tijd terug kreeg ik ‘toevallig’ te horen dat er een bepaald persoon zou trouwen. Dat is best bijzonder, want ik ken deze persoon enkel en alleen een klein beetje, doordat hij een winkel heeft waar ik soms iets moet halen.
Nu is het zo dat God het op mijn hart gelegd heeft om voor deze persoon te bidden dat hij God mag leren kennen. Dus dat doe ik al een tijdje, de ene periode al wat trouwer dan de andere…

Maar goed, toen ik hoorde dat hij ging trouwen was ik echt vol van het verlangen om een kaartje te geven en daar iets uit de bijbel op te schrijven. Ik vond dit zeer spannend, ten slotte kende ik die persoon toch niet zo goed, en kende die persoon God toch niet. Toch met het verlangen dit te doen, kwam de tekst die ik erop zou schrijven ook meteen in mijn hoofd. Soms dacht ik wel dat ik dan misschien wel raar ging overkomen, maar dat leek me geen bezwaar, want uiteindelijk is er maar 1 ding dat ik wil, namelijk dat deze persoon de Here mag leren kennen.

Gisteren moest ik dan iets gaan halen in zijn winkel, wat eigenlijk ook best vreemd is, aangezien ik op weg naar daar, al 3 soortgelijke winkels passeer. Door onze verhuis wonen we er eigenlijk al iets verder van, maar nog steeds heb ik het gevoel dat God het goed vindt dat ik naar daar ga.

Samen met het feit dat ik het toch wel spannend vond om dat kaartje te geven en het dus eigenlijk best raar is om er toch dat eindje te rijden om speciaal naar zijn winkel te gaan. Ik wist niet meer wat God nu eigenlijk goed vond en wilde. Dus ik ging er gewoon voor bidden. Al gauw voelde ik dat ik iets in de Bijbel moest lezen, en ik de Bijbel gewoon maar een moest openslaan. Dat deed ik dan maar, toen kwam ik uit op de volgende tekst:

“Denk eerst na voor u iets zegt en doe God geen overhaaste beloften. Want Hij is in de hemel en wij slechts hier op aarde. Zeg daarom alleen het hoognodige. Net zoals teveel drukte u nachtmerries bezorgt, zo gaat u door teveel gepraat verkeerde dingen zeggen. Als u met God spreekt en Hem zweert dat u iets voor Hem zult doen, stel dat dan niet uit; want God heeft een hekel aan ondoordachte beloften. Kom uw belofte aan Hem na. Het is veel beter niet te zeggen dat u iets zult doen, dan het wel te zeggen en het daarna toch niet te doen.
In dat geval zondigt u met uw mond. Probeer u niet te verdedigen door de boodschapper van God te vertellen dat het allemaal een misverstand was. Dat zou God boos maken; Hij zou dan wel eens een eind kunnen maken aan uw voorspoed in het leven.
Dromen in plaats van doen, is dwaas en een veelheid van woorden levert niets op; heb liever ontzag voor God.”
Uit Prediker 5.

Hm dat was straffe taal, maar wel het duwtje dat ik nodig had om mijn angst om raar gevonden te worden op te geven. En ik deed het. En weet je wat: hij leek echt blij dat er iemand van zijn klanten op het gedacht kwam hem een kaartje te geven, en hij vond het nog mooi ook :-). Hetgeen ik erop geschreven had ging hij later eens rustig lezen. Dat leek mij ook het beste omdat het nogal redelijk veel was…

Een lang verhaal, om eigenlijk te vertellen dat God ook nog de dag van vandaag tot ons gewone mensen wil spreken. Als wij open staan voor Zijn leiding, dan zal Hij ons leiden. Daarom niet altijd zo duidelijk als vandaag (ik had dat duwtje ook echt nodig om het te durven doen), soms gaat het iets minder duidelijk,…, maar Hij zal echt op Zijn tijd en Zijn manier wel tonen aan ons wat Zijn plan met ons is.
Wat een bijzondere God hebben wij :-).


Gods spreekt (1)

04/02/2015

Deze site ligt jammer genoeg wat stil door een momenteel erg drukke en energieslopende situatie thuis met 2 kleine kindjes…

Toch wil ik graag nog een keer iets delen.

De laatste jaren heb ik het heel erg druk gehad, we hebben 2 huilbaby’s gehad, dus het was naast druk ook nog eens erg vermoeiend. Misschien herken je deze situatie nu niet meteen, maar er kunnen ook allerlei andere oorzaken zijn dat je het ontzettend druk hebt.

Ik heb dan ook heel weinig tijd en energie gehad om echt rustig tijd met God te nemen. Dat is in de laatste jaren een groot struikelblok geweest, ik verlangde zo naar meer tijd en ruimte om echt rustig bij God te kunnen zijn, maar dat lukte helaas niet.
In de beginfase liep ik dag en nacht rond met een huilend kind, ik begrijp nog steeds niet hoe ik hier door gekomen ben, met nog een andere peuter die er al was, en al het huishoudelijk werk dat moest gebeuren met een krijsend kind op mij. Maar door Gods genade zijn we erdoorheen geraakt.

Doorheen de tijd heb ik steeds mogen ervaren dat ondanks dat ik geen rustige stille tijd meer had, God me nooit losliet. Hij gebruikte elke klein moment dat ik iets in de Bijbel kon lezen of in een ander christelijk boek om tot mij te spreken. Ook ging ik bijna iedere zondag naar de kerk ondanks het grote slaaptekort. Ook dat heeft God steeds gezegend. De laatste jaren zijn er echt veel preken precies ‘voor mij’ geschreven. Ook de liedjes die we zongen leken soms voor mij echt gekozen. God heeft me de afgelopen jaren echt gezegend en gesproken tot mij op heel andere manieren dan dat we zouden verwachten.

Ik wil hier nu niet zeggen dat stille tijd en tijd met God niet belangrijk zijn, maar wees bemoedigd dat wanneer je door wat voor redenen dan ook, zo ontzettend moeilijk tijd vindt voor God. Hij kan ook op andere manieren tot ons spreken, en Hij heeft me getoond dat Hij ons niet zomaar loslaat!

Morgen nog meer… 🙂


See what a morning – Keith and Kristyn Getty

19/04/2014

The power of the cross – Krisyn and Keith Getty

18/04/2014

 


Het briefje in de klaagmuur

09/04/2014

Hoe het mogelijk is begrijpt niemand, maar een Joodse jongen overleefde in de oorlog drie concentratiekampen. Hij verloor beide ouders, veel familie en kennissen, maar niet zijn geloof. Brood- en broodmager, volkomen ondervoed en ontredderd, vond hij uiteindelijk mensen die zich over hem ontfermden. Na de oorlog emigreerde hij naar Amerika, werd goed opgevangen, studeerde en trouwde en kreeg een zoon, Joey genaamd.

Natuurlijk voedde hij zijn zoon op in het Joodse geloof. Hij vertelde hem ook wat er allemaal voor verschrikkelijks was gebeurd met diens opa en oma. Maar toen Joey ouder werd ging hij met vrienden om, die, het was in de hippietijd, op zoek gingen naar een godservaring in India. Ook Joey wilde zijn geluk in India gaan beproeven. Op een dag vertelde hij dat aan zijn ouders. De vader schrok vreselijk. ‘Wat ga je nou doen, zoon,’ riep hij uit, ‘Jij hoeft niet op zoek te gaan naar een God. Wij zijn Joods!’ Joey hield echter voet bij stuk en toen hij kwaad de deur uit liep, riep de vader hem na: ‘Als jij het geloof, waarvoor onze familie zo heeft geleden, de rug toe keert, hoef je hier niet meer terug te komen!’
Zo kwam er een vreselijke breuk tussen de vader en de zoon.

Het was een paar jaar later. Joey woonde en werkte in India, maar de ware God had hij nog steeds niet gevonden. Op een dag ontmoette hij heel toevallig een oude kennis uit Amerika. Ze kwamen aan de praat en de man zei: ‘Wat erg van je vader, hé?’ ‘Wat is er dan met hem?’ vroeg Joey, ‘Ik heb hem al jaren niet gezien. We hebben geen contact met elkaar.’ De kennis vertelde, dat de vader dood was, gestorven aan een hartaanval. Wat een schok voor Joey. Hij begreep drommels goed, dat door zijn optreden de vader van verdriet gestorven was. Hij kreeg flink spijt. Dagenlang liep hij verdwaasd rond, alle herinneringen van vroeger kwamen boven. Wat had hij een goede vader en moeder gehad! Dat hij dat niet gewaardeerd had… Eindelijk nam hij het besluit om naar het land van zijn voorouders te gaan, Israël. Daar bij de Klaagmuur zou hij treuren en vergeving vragen aan God.

Zo gezegd, zo gedaan. Na veel omzwervingen stond hij dan op de heilige plaats, de Klaagmuur, waar honderden mensen dagelijks komen bidden en huilen. Joey herinnerde zich nog de gebeden van vroeger en herhaalde de dierbare woorden. Van een verkoper kocht hij een Joods gebedenboek en ook papier en pen om zijn innigste wens op te schrijven en die, net als alle andere Joden, in een gaatje in de Klaagmuur te steken.
”t Zal wel moeilijk zijn nog een plekje te vinden, meneer,’ zei de verkoper. ‘Als u niets vindt, kunt u uw gebed ook gewoon op de grond voor de muur gooien…’ Maar de zoon, die vreselijk veel wroeging had, wilde het zichzelf niet te gemakkelijk maken. Hij zocht en hij zocht…, drie uur lang. Toen meende hij helemaal bovenaan nog een leeg spleetje gevonden te hebben. Hij frommelde het papiertje erin, maar… het spleetje was toch niet leeg, want er viel een ander gebedje uit. Het dwarrelde naar de grond. Joey raapte het op om het terug te stoppen.

Nu is het niet erg netjes om de intieme wensen van een ander te gaan lezen, maar Joey kon de verleiding niet weerstaan. Hij opende het en las wat er op stond. Dit waren de woorden die hij tot zijn stomme verbazing las:
‘Lieve Joey, als je ooit nog dit briefje mocht vinden, omdat je op zoek bent naar de God van je voorouders, weet dan dat ik je volkomen vergeven heb. Afz. Je vader.’

Vanaf dat moment wist Joey dat de God van zijn voorvaderen Abraham, Izaäk en Jakob, zijn God was

Bron: onbekend


Site muziekbijbel

19/03/2014

Lijkt me een interessante site. Het plaatst liedjes bij bijbelverhalen.

Hier vind je de link.


Creation sings the Father’s song – Keith and Kristyn Getty

26/02/2014